غزل عاشقانه

وقتیکه می آیی تماما دلبری داری
در راه رفتن شیوه ی اغواگری داری
دل میبری پشت سرت از این پیاده رو
وقتیکه در مویت تِم خاکستری داری
در جنگ نامردانه ی گیسوی تو با باد
فهمیده ام که حربه های بهتری داری
من محو در یک گوشه با سیگار روی لب
وقتیکه در اوج ملاحت روسری داری ؛
ایمان من زلف کجت بر روی پیشانی است
انگار که در موی خود پیغمبری داری
با دامن و با روسری با تاب موهایت
وقتیکه می آیی...تماما...دلبری داری

نیمانجاری
بداهه

غزل جوان...